تا حالا فکر کردي عشق يعني چي؟ عشق يعني اينکه يکي بهت بگه از رنگ لباست خوشش مياد و تو هم از اون به بعد هميشه همون رنگو بپوشي ! تا حالا دلتنگ کسي شدي؟ اصلا ميدونيد دلتنگي چيه ؟ اونهم از بدترين نوعش؟ بزرگترين دلتنگي اينه که بدوني اون کسي که دوسش داري هيچ وقت مال تو نميشه . اينکه بدوني يه روزي از کسي که دوسش داري بايد جداشي حالا چه بخواي چه نخواي . تا حالا فکر کردي خوشبختي يعني چي ؟ خوشبختي يعني اينکه يکي يه گوشه دنيا باشه که دوست داشته باشه يکي باشه که پناه خستگي هات باشه يکي باشه که نگاهش وجودتو گرم کنه تا حالا فکر کردي آرامش يعني چه؟ آرامش يعني اينکه هميشه ته دلت مطمئن باشي که توي سينهء کسي که دوسش داري يه خونه گرم داري تا حالا فکر کردي زندگي يعني چي؟ زندگي يعني اينکه همه عمرت تلاش کني و جون بکني براي بدست آوردن اونچيزي که بهش ايمان داري زندگي يعني اينکه خودتو دوست داشته باشي براي اينکه توي دلت عشق اون هست تا حالا فکر کردي هدف يعني چي ؟ هدف يعني صبح که از خواب پا ميشي بدوني اون روز بايد چيکار کني ؛ بدوني اون روز بايد از کدوم مسير رد شي تا يه تلفن کارتي داشته باشه! تا حالا فکر کردي انگيزه چيه؟ انگيزه اونه که وقتي ميخواي بري سر قرار صد بار بري جلوي آينه و لباستو چک کني !!! تا حالا فکر کردي که قسمت يعني چي؟ قسمت يعني اينکه بشيني دست روي دست بزاري و هر طرف باد اومد تو هم بري قسمت يعني اينکه همه تنبلي ها و بي عرضگي ها رو بندازي گردن روزگار يعني بشيني مثل بدبختها به از دست دادن محبوبت راضي بشي به سرنوشت چي ؟ به اون فکر کردي؟ سرنوشت ديگه اوني نيست که از سرت نوشته سرنوشت يعني اينکه يه روز جلوي چشات رفيقت و تنها رفيقت تنهات بزاره و بگه « اين بازي روزگاره ... » حالا به خودت فکر کن ! خودتو تا حالا معني کردي ؟ و انسان يعني هميشه انتظار ... انتظار ... انتظار .... تقديم به اونايي که يک بار دوست داشتنو تجربه کردن       

          تقدیم به اونی که خودش میدونه چقدر دوستش دارم 

      روزگارت  باد  شیرین  شاد  باش

دست کم يک شب تو هم  فرهاد باش

مي داني چه مي گذرد بر نگاهم؟!

 خوشا به حال فرهاد که در حسرت شيرين بيستون را کند.

 لااقل بگو من به خيال دلتنگي هايت کدام کوه را صيقل دهم.

مهرورزان زمان هاي كهن

هرگز از خويش نگفتند سخن

كه در آنجا كه ((تو)) ئي

بر نيايد دگر آواز از ((من))!

ما هم اين رسم كهن را بسپاريم به ياد

هر چه ميل دل دوست،

بپذيريم به جان؛

هر چه جز ميل دل او،

بسپاريم به باد!

آه!

بار اين دل سرگشته ي من

ياد آن قصه ي شيرين افتاد:

بيستون بود و تمناي دو دوست.

آزمون بود و تماشاي دو عشق.

در زماني كه چو كبك،

خنده مي زد (( شيرين))؛

تيشه مي زد ((فرهاد))!

نه توان گفت به جانبازي فرهاد: افسوس،

نه توان كرد ز بي دردي ((شيرين)) فرياد.

كار ((شيرين)) به جهان شور برانگيختن است!

عشق در جان كسي ريختن است!

كار فرهاد برآوردن ميل دل دوست

خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن

خواه با كوه در آويختن است.

رمز شيريني اين قصه كجاست؟

كه نه تنها شيرين،

بي نهايت زيباست:

آن كه آموخت به ما درس محبت مي خواست:

جان، چراغان كني از عشق كسي

به اميدش ببري رنج بسي.

تب و تابي بودت هر نفسي.

به وصالي برسي يا نرسي!

سينه بي عشق مباد!

عشق امانت با ارزشيه كه هر كسي تو قلبش ميزاره

برايه همينه كه هر

وقت بخواي عشقت را از كسي پس بگيري بايد قلبش

را بشكني.

وقتی دل ِ سودایی می رفت به بستان ها

بی خویشتنم کردی بوی ِ گل و ریحان ها

گه نعره زدی بلبل ، گه جامه دریدی گل

تا یاد ِ تو افتادم ، از یاد برفت آنها

ای مِهر ِ تو در دلها ، وی مُهر ِ تو بر لبها

وی شور ِ تو در سرها ، وی سرّ تو در جانها

تا عهد ِ تو بر بستم ، عهد ِ همه بشکستم

بعد از تو روا باشد ، نقض ِ همه پیمان ها

تا خار ِ غم ِ عشقت آویخته در دامن

کوته نظری باشد رفتن به گلستان ها

آن را که چنین دردی از پای در اندازد

باید که فرو شوید دست از همه درمانها

گر در طلبت رنجی ما را برسد ، شاید

چون عشق حرم باشد ، سهلست بیابان ها

هر تیر که در کیش است گر بر دل ِ ریش آید

ما نیز یکی باشیم از جمله ی ِ قربان ها

هر کو نظری دارد با یار ِ کمان ابرو

باید که سپر باشد پیش ِ همه پیکان ها

گویند مگو سعدی چندین سخن از عشقش

ای کاش می توانستم نشان دهم   ،         I wish l could make you.

که تا کجا دوستت دارم.                 Understand how l love you

همیشه در جستجو هستم،                  l am always seeking but

اما نمیتوانم راهی بیابم...                      cannot find a way….

به آن آنی در تو عاشقم،                l love in you a something

که تنها خود کاشف آنم                 that only have descovered

آنی فراتر از تویی که دنیا می شنا سد،                   the you_ which is beyond the

و تحسین می کند.                    you of the world that is

آنی که تنها وتنها از آن من است.              admired and known by others

آنی که هرگز رنگ نمی بازد،               a you which is eapecially mine

وآنی که هرگز نمی توانم عشق از او بر گیرم.                 Which cannot evto love

دستانم تشنه ی دستان توست شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم با تو می مانم بی آنکه دغدغه های فردا داشته باشم زیرا می دانم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت

 یادگارهای سبز سالهای بهار افشان تیک تیک لحظه های دور از تو و عبور غریبانه ترین چکاوک های عاشق... مسافر! انتقام غریبی است رفتنت!!